De Reis van mijn Leven

 

 “Kom tot rust en besef dat je diep van binnen slechts een getuige bent, een altijd stille, oplettende en onveranderde getuige”   ~  Osho   ~  

Deze maand maakte ik de reis van mijn leven naar de bakermat van mijn boeddhistische hart. Althans, dat dacht ik.
Deze droom werd ruw verstoord door natuurgeweld.
Het accent wat aanvankelijk lag op REIS, veranderde in LEVEN.

stupa Nepal

Leven is verandering
Dat in dit leven niets vast staat, is een gegeven. Alles verandert voortdurend, soms zelfs in luttele seconden. Dit ondervond ik aan den lijve tijdens mijn recente reis naar Nepal, waarbij ik vlak na aankomst in Kathmandu midden in de aardbeving terecht kwam.

Chaos
De vaste grond onder mijn voeten dreigde letterlijk te verdwijnen.
De wereld om mij veranderde in één dag in een complete chaos. Structuur, zekerheid en veiligheid waren niet langer gewaarborgd en schrik en paniek namen de overhand. Het leek of ik terecht was gekomen in een surrealistische film waarin bewoners, repatrianten en toeristen zich een weg baanden naar een veilig (t)huis.

Door het oog van de naald
Nooit eerder maakte ik een aardbeving mee, maar op het moment dat het zich aandiende, wist ik onmiddellijk wat er speelde. Tot mijn eigen verbazing bleef ik rustig en kalm. Hield me staande te midden van dit oer geweld en dacht geen seconde aan doodgaan.

nepal 2015_02

Vanuit groot ontzag stond ik versteld van de immense kracht van de aarde. En die van de hemel, want ik heb een dozijn engelen op mijn schouder gehad. Ik realiseer me nu dat het allemaal anders had kunnen lopen. Dat ik er ook niet meer had kunnen zijn.

Verwachtingen loslaten
Aanvankelijk dacht ik dat ik mijn verwachtingen van de reis iets moest bijstellen. Het openbare toilet sloeg ik graag over. “Ik houd het wel even op tot we in het hotel zijn”, dacht ik nog. Helaas. Mijn hotel stond nog overeind, maar de locatie was te gevaarlijk vanwege naschokken. Verwachtingen bijstellen werd: verwachtingen volkomen loslaten. Overgave aan wat is, in het moment.

Dus 4 dagen lang vieze toiletten delen met duizenden lotgenoten. Mezelf niet kunnen wassen, geen schone kleren aan, geen bed en geen warme maaltijd. Al helemaal geen rondreis, maar op het vliegveld blijven, waar het veilig is. Wachten op terugkeer, naar huis. Teleurstelling. Ai.

DSC_3316

Relativeren
Toen de omvang van de ramp duidelijk werd, relativeerde ik mijn eigen situatie snel. Mensen bivakkeerden op straat en in parken, schuilend onder zelfgemaakte plastic afdakjes, op zoek naar veiligheid. Paniek op straat, tijdens heftige naschokken. Beschadigde gebouwen, sluitende restaurants en hotels uit angst voor instortingsgevaar. Duizenden Indiërs die in lange rijen stonden te wachten om gerepatrieerd te worden. Uitblijvende hulp. Men leek het lijdzaam te ondergaan.

Rouw en Rauw
Bij de ghats (rituele lijkverbrandingen aan de rivier) zag ik het rauwe verdriet bij nabestaanden. Ik voelde me eerst bezwaard om erbij te zijn, maar het bleek juist gunstig te zijn voor de ziel van de overledene als er zoveel mogelijk mensen aanwezig zijn bij de crematie.
Van toeschouwer veranderde ik in deelgenoot en voelde ik me diep verbonden met mensen die ik nooit eerder had ontmoet.

nepal 2015_13

Slachtoffer of wereldburger?
Nu ik thuis ben, reageert mijn omgeving o.a. met: “Wat een verschrikkelijke ervaring voor je.”  Deels ervaar ik het zo.
Mijn lichaam schokt soms nog letterlijk na en voor de bevolking ter plaatse vormt deze ramp een onbeschrijflijk drama.
Niet te bevatten, soms.

Life Changing Event
Voor mij persoonlijk is het een indrukwekkende ervaring geworden.
Het heeft me mijn droomreis ontnomen, en heel veel gegeven waarvoor ik intens dankbaar ben. Mijn leven, man en familie, vrienden, leraren, reisgenoten en mijn hele “rijke” bevoorrechte bestaan. Een innerlijke reis die maakt dat ik mij een wereldburger voel, en geen slachtoffer.

nepal 2015_20

Levenslessen
Dankzij de “reizigers” op mijn levenspad in Nepal heb ik geleerd om me over te geven, accepteren, geduld te hebben, los te laten, te vertrouwen, te verbinden, in het moment te zijn, te delen en tegelijkertijd deelgenoot zijn, mededogen te beoefenen en mijn hart open te houden zonder mezelf te verliezen.

Door de Nepali voel ik wat dienstbaarheid en belangeloosheid is. Openheid. Collectiviteit. Verbinding. Leven vanuit aanvaarding, met wat er is. Onthechting. Misschien wel boeddhisme in de meest ruwe en zuivere vorm.

nepal 2015_15

Ideaalbeeld of realiteit?
Het is heel gemakkelijk om dat te idealiseren. Dat is niet de bedoeling. Belangeloosheid is een mooie eigenschap en goed voor jezelf zorgen en voor je belangen opkomen, eveneens. Dienstbaarheid is bewonderenswaardig, zolang je ook dienstbaar aan jezelf kunt zijn.

Collectief versus individu
Collectiviteit is noodzakelijk in deze wereld en tegelijkertijd heeft elk individu recht op zijn of haar eigen persoonlijke ruimte, mening en identiteit. Aanvaarding en een “laid back” houding helpt je om het leven te nemen zoals het komt, maar daadkrachtige acties kunnen grote transformaties teweeg brengen, die nodig zijn om vooruit te komen.

nepal 2015_001

Verschuiving en herijking
De aardbeving heeft de aarde drie meter opgeschoven. Dit zet mij aan tot een verschuiving in mijn denken. Een herijking van mijn bestaan.
Balans vinden tussen de dienstbaarheid die ik mocht ervaren en de ego gerichte wereld waarin ik leef. Het vinden van de middenweg.
Hier. En nu.

Namasté,
Janet.

Heb jij een vergelijkbaar “Life changing event” mee gemaakt? Vertel het me graag in het commentaarveld hieronder. Ik ben benieuwd naar je reactie. Vind je dit artikel interessant of relevant? Sharing = Caring. Dank je wel!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 266 other followers

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.