Krijgerschap: het pad naar eigenheid vanuit innerlijke kracht

 

 

Dit voorjaar  ben ik gestart met het neerzetten van de Young Warrior Experience voor jongeren zonder startkwalificatie in opdracht van een Almeerse stichting. De rode draad van mijn benadering bestaat uit 9 kernbegrippen die de basis vormen voor het krijgerschap: Centering, Concentration, Clarity, Choice, Challenge, Courage, Change, Confidence en Commitment. Krijgerschap of “Warriorship” is geen doel op zich, maar een levenshouding om leiding te kunnen geven aan je leven vanuit innerlijke motivatie, vertrouwen en kracht.

Inhoudelijk wordt er gewerkt met de van oorsprong boeddhistische zwaardbeoefening Tog Chöd (letterlijke betekenis: doorsnijd je gedachten) Communicatie technieken en Coaching. Het doel is om de jongeren zicht te laten krijgen op de relatie tussen overtuiging, angst, weerstand en de reacties daarop (Vechten, Vluchten, Verstarren) In dit blog deel ik mijn bevindingen en citeer ik ervaringen van de jongeren waarmee ik heb gewerkt.

Bijzonder vind ik het om te zien hoe de jongeren zich bloot durven te geven, als het gaat om kijken naar jezelf, zicht krijgen op je negatieve overtuigingen en het delen van pijnlijke ervaringen. Schrijnend soms. “Ik kan nergens mezelf zijn.”, “Ik kan me niet binden aan anderen”, ” Wat ik ook doe, ik voel altijd stress”. “Mijn jeugd was niet zo oké”. Maar ook diepgaande wijsheid en kristalheldere momentjes. “Mijn hoofd was he-le-maal leeg na die Tog Chöd!” . Of: ” Dus als ik een sigaret op steek ben ik eigenlijk aan het vluchten?”. Eh,…ja.

Succes ervaringen blijken belangrijk voor deze doelgroep. Ga er maar aan staan als je dingen gelooft over jezelf als: Ik ga het vast niet “maken” in dit leven. Weerstand is er volop voelbaar: buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, moeheid, geen zin, zwaarte. Maar ook sprankelende energie en bereidheid om met het Tog Chöd zwaard te oefenen en nieuwe moves te leren. Lachen om overtuigingen die op poppen. “Gaan we dat doen? Ik raak helemaal verward. Dat leer ik nooit!” Nee, niet in 5 minuten, dat klopt. Ontspan maar, het komt goed.

“Het is een challenge om te leren, elke dag weer opnieuw”, zegt één van de jongens. “Een positieve of negatieve challenge”, vraag ik. “Allebei! Ik begin vaak vol goeie moed en als het niet lukt, baal Ik. Maar gelukkig is er elke dag weer een nieuwe kans. Dat maakt me blij”. “En je staat hier toch maar weer voor de 3e keer”, vul ik aan.” “Ja, door het zwaard voel ik me Zen”.

De jongeren worden regelmatig uitgedaagd om voor de groep te gaan staan en de beweging in te zetten. Een oefening in leiding nemen, volgen, aandacht geven en afstemmen. Ze benoemen overtuigingen die niet van hen zijn, maar ooit overgenomen, “geadopteerd”, om het met het zwaard figuurlijk te doorsnijden. Sommigen zijn eager, anderen afwachtend en schuchter. Ik hoor ook één hele duidelijke NEE. “Je kunt het, probeer het”, moedig ik aan. “NEE, niet nu.” Ik bedank haar voor de moed om trouw te blijven aan haar NEE. Zie dat ze mee gaat in de flow op haar eigen wijze.

Na afloop van een les hoor ik 2 jongens smoezen. ” Dit is echt ackward, man!”. “Wil je met me delen wat er in je om gaat?”, vraag ik. Hij wijst op zijn hart, zoekt even naar woorden. ” Ik weet het niet…Dit doet iets met me. Mijn ziel wordt geraakt… Of zoiets…” De woorden van deze jongen raken mij weer, 16 jaar is hij pas. Ik maak een buiging voor zoveel wijsheid. Wie is hier eigenlijk de teacher?, vraag ik mezelf af.

Elke week en elke les is anders. Het is telkens een verrassing welke jongens en meiden zich melden. Regelmaat opbouwen, op tijd komen, het blijft een klus voor velen. In de laatste les van dit seizoen komen er 3 opdagen, waarvan 1 fysiek geblesseerd. Ik heb 10 zwaarden in mijn tas en besluit mijn hele programma los te laten om het over een andere boeg te gooien. Maar hoe en wat? Er staat een flip over klaar, blijkbaar niet voor niets. Ik spring in het diepe en beoefen mijn eigen krijgerschap: Change, Choice, Confidence, Challenge en Courage dienen zich aan.

Er ontstaat een gesprek over omgaan met fysieke pijn. Ieder van hen heeft een eigen ervaring op pijn. De zich vrij stoer voordoende jongen die de vorige lessen aan de kant heeft gezeten, kruipt langzaam uit zijn schulp. De jas gaat voor het eerst uit en de pet af. Nu alleen de telefoon nog aan de kant leggen, waartoe ik hem vriendelijk verzoek. Hij zit op zijn praatstoel en durft zijn ruimte te pakken in deze kleine setting.

 


Zijn imago komt verhard op mij over. Zijn overtuiging is dat pijn hem sterker maakt: ” Pijn is goed voor mij. Ik lach erom. Mijn wonden genezen er sneller van”. Hij heeft dit geleerd van zijn maten en laat vol trots een fors litteken zien op zijn arm. ” Wat als de pijn nou sterker is dan jij?”, vraag ik. ” Wat kan er dan gebeuren?” ” Dan word ik woedend. Maar je moet nooit opgeven”.
De scheidingslijn tussen fysieke en mentale pijn en littekens blijkt dun. Het stoere imago lost op als het gaat over de dood van een vriend, op wiens uitvaart de mensen van men dacht dat het zijn beste vrienden waren, geen vrienden bleken te zijn omdat ze niet opkwamen dagen. Ik vraag wat het met hem doet. “Dat gebeurt gewoon”. “Is je hoofd of je hart nu aan het woord?” vraag ik. Het is even stil. Eigenlijk vindt hij het erg dat dit gebeurd is. Hij had zijn vriend een waardiger afscheid gegund. Ik complimenteer hem voor zijn openheid. 
 
De twee meiden hebben hun eigen ervaringen met pijn. Er is angst voor littekens die nooit meer weggaan. Pijn is “gevaarlijk” en “vervelend” en moet zoveel mogelijk vermeden worden. Pijn leidt tot boosheid of angst. “Ik doe alsof het er iet is. Ik heb te veel pijn gehad. Daarom vertrouw ik mensen niet meer. Ik ga me niet meer open stellen”, zegt een van de meiden. ” Hoe is dat nu? Ik ervaar jou vandaag als heel open”, zeg ik. Haar ogen lichten even op, alsof ze zelf verrast is. ” Ja, ik ben vandaag best wel open.” Op de schaal van 0 tot 10 zit ze op een 7, zegt ze.
 
Later op de dag spreek ik over mijn ervaringen met een vriend die werkt in de hulpverlening. “Weet je wat het is Janet, het lijkt soms wel of mensen geen pijn mogen hebben. We zijn voortdurend bezig om mensen te veranderen, in hun kracht te zetten, te verbeteren door naar oplossingen te zoeken waar ze meestal niet om vragen. Daarmee zeggen we indirect dat er iets niet goed is aan de ander. Mag iemand nog kwetsbaar zijn? Zijn wie die is, zonder voortdurend aan zichzelf te moeten werken?”.
 
Een essentiële vraag voor coaches, trainers en hulpverleners en voor ons als (mede)mens in het algemeen. Je kunt verzet bieden, accepteren of veranderen wat je te dragen hebt in dit leven. Verandering werkt pas echt als het van binnen uit komt, uit eigen motivatie en kracht. Een keus die we zelf hebben te maken, en waar we zelf over kunnen beslissen, as we daartoe in staat zijn. Als we gespiegeld worden in onze eigen pijn door een ander en deze niet als zodanig herkennen, schieten we snel in de hulp stand om onze eigen pijn niet te hoeven voelen. De pijn wordt dan een “probleem” dat zo spoedig mogelijk opgelost moet worden.
Mijn goede vriend en ik komen die middag tot de conclusie dat aanwezig zijn bij het proces van de ander de essentie is. Doen door niet doen is ook een vorm van doen. Niet meteen in de hulp stand schieten maar letterlijk grond en ruimte bieden. Mijn ervaring is dat in het aandachtig aanwezig zijn bij de pijn van de ander, een deel van het probleem zich vanzelf kan oplossen. We geven hiermee leiderschap aan de ander over zijn of haar leven. Een uitdaging waarin we voortdurend worden getest.

Deze uitdaging laat zich zien na afloop van de laatste les. Op de gang kom ik de jongen tegen die van af het eerste moment in mijn hart kroop. “Waar was je, ik heb je gemist in de les”, zeg ik en meen het oprecht. Er volgt een opsomming van problemen en obstakels. Ik merk mijn oude patroon en sta al half in die bekende hulp stand. Ik zak terug, sta op mijn eigen benen. Kijk hem aan, stel vragen, ben stil. “Je verhaal raakt me”, zeg ik. Ik krijg een hug. ” Dag prachtkerel, het ga je goed. Ik zie je”.
In gedachten pak ik mijn zwaard en snijd de hulplijn door. Uit liefde. 
Janet Kunst – LevensKunst in Beweging
Docent Tibetaanse Yoga / Tog Chöd Wisdom Sword / Mahamudra Mindfulness
Vier Fasen Communicatie Trainer
Coach voor LevensKunst
www.janetkunst.nl
Volg en deel dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.