Je ruimte innemen vraagt om Moed

Dit najaar kreeg ik de gelegenheid om Tog Chöd workshops gegeven aan VWO 6 van ISA, International School Almere. De leerlingen associëren “een gevecht aangaan” met het hebben van een fysieke tegenstander. Begrijpelijk, want dan kun je je aandacht concreet op iets richten dat buiten jezelf ligt.

In Tog Chöd ga je echter de confrontatie met jezelf aan en dat kan heel “naakt” aanvoelen. Er is niets om je achter te kunnen verschuilen en je hebt niemand tegenover je om te intimideren of jou kracht aan te meten.

De groep is onder de indruk van een video waarin Tulku Lobsang, de creator van Tog Chöd zijn free style beoefening laat zien. “Hij beweegt zó snel en blijft zo relaxed!” En…er is geen tegenstander te bekennen.”There is no enemy outside yourself”.

Als je mind mentale obstakels op kan werpen, heeft het ook de kracht om je ervan te bevrijden. Dat begint bij helder krijgen wat je verlangen, motivatie en intentie is. Wat wil ik los laten / doorsnijden, welk besluit ga ik nemen, wil ik iets veranderen of kracht bij zetten en hoe kan ik er uitdrukking of vorm aan geven?

 

 

De leerlingen krijgen een opdracht om in koppels een eigen vrije vorm te maken met het zwaard, gebaseerd op hun motivatie en intentie. Voor de één een ware uitdaging en voor de ander eng en onwennig. Na wat kletsen, keten en dralen gaan ze aan de slag en krijgen er zichtbaar plezier in.

Het onderlinge plezier schept verbondenheid en vult de ruimte met een vibrerende energie. Twee leerlingen staan nog wat schuchter in een hoek. Er komt letterlijk niets uit hun handen. Vitale energie kan overweldigend overkomen en je bijna overspoelen. In de (je) ruimte stappen vraagt om moed. Veiligheid en gronding zijn noodzakelijk om stappen te zetten, in beweging te komen.

We oefenen samen wat moves in. Stapsgewijs ontstaat er een shift. “Wat zie je aan je partner in de beweging? Merk jij verschil op?”, vraag ik aan één van hen. “Het lijkt alsof hij meer hier is”, zegt ze. “Meer aanwezig”.

Ik complimenteer haar voor deze scherpe observatie. Haar partner kijkt nog wat onwennig naar de grond. Ik zie een verlegen glimlach bij deze jongen die plots zijn ruimte meer durft in te nemen en letterlijk op zijn eigen benen stáát.  “Boy, you made my day”, denk ik in stilte. Ik gun het hem zo dat er iets geopend wordt wat zijn zelfvertrouwen versterkt. Tegelijkertijd zie hem voor wie hij is. Een jong mens op de hobbelige weg naar volwassenheid.

Wat ik aanvankelijk aanzag voor passiviteit, desinteresse en weerstand (mijn aanname, oordeel, interpretatie, driewerf au driewerf dank jullie wel voor dit inzicht, lieve kids) blijkt louter onzekerheid en kwetsbaarheid. Het spiegelt mijzelf, hoe ik was op deze leeftijd, en mijn eigen kwetsbaarheid in het nu. Ruimte innemen was een big issue in mijn puberteit. Ik heb me vaak klein gemaakt, onzeker gevoeld, terug getrokken of verstopt.

Een begin tot verandering bij deze twee jonge mensen lijkt gemaakt, héél klein en pril nog. En moedig. Dat ontroert me en heelt ook mijn eigen oude wondjes.

Het zwaard leidt me, brengt me daar waar ik mag zijn. Dankbaar.
Namasté.

 

 

 

Volg en deel dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.