PERSOONLIJKE RUIMTE, WAAR ZIT DAT PRECIES?

 

In december 2018 namen mijn man en ik een grote beslissing. We besloten een deel van ons huis open te stellen voor een bevriend gezin in nood. Een uitdagende onderneming, want we hadden nog nooit zoiets gedaan. Spannend ook, omdat we vooraf niet konden overzien waar we aan begonnen en hoe het uit zou uitpakken.

Het voelde als een sprong in het duistere diepe met als lichtpunt: we staan volledig achter ons besluit. Met heel ons hart, handen en hoofd, in die bewuste volgorde. Ons hart voelde warmte en vriendschap tijdens de eerste ontmoeting met onze nieuwe vrienden, afgelopen zomer. Onze handen popelden om stevig op te ruimen en kamers opnieuw in te richten. Ons hoofd hielp ons in praktische zin: hoe gaan we het doen, wat moet er geregeld worden en wanneer.

Onze intentie sloot aan bij de vraag: Hoe kunnen we allemaal zo autonoom en zelfstandig leven onder één dak. Samen vloeien op een natuurlijk manier, met zoveel mogelijk behoud van onze persoonlijk ruimte? Hoe kun je je authentieke zelf bewaren en bewaken in deze situatie en keuze?

Vlak voor onze vrienden in trokken voelde ik onrust opkomen. Ik vroeg me af waar ik ja tegen had gezegd en waar het toe zou leiden. Het antwoord luidde: “Geen flauw idee. Geef je maar over, vertrouw op het goede en laat de uitkomst los.”

Loslaten. Vertrouwen. Ikke. De control freak die ik ben. Schreef ik laatst niet in een blog: Het Leven is mijn Leerschool? I practise what I preach?

Ja.

De eerste 2 weken was het zoeken en wennen. Met de komst van de nieuwe bewoners die hun ruimte betrokken, veranderde ook de energie in huis. Ieder mens heeft immers zijn eigen ritme, behoeftes, gewoontes, verlangens en verwachtingen. Ieder mens heeft ruimte nodig. Lebensraum.

 

 

Ik had er geen moeite mee om letterlijk mijn fysieke ruimte in te leveren, zoals het opgeven van mijn eigen kamer en het delen van de badkamer met een heel gezin. Wel moest ik mijn plek, mijn innerlijke ruimte opnieuw vinden.

Ook was ik mij bewust van de neiging om me aan te passen op momenten dat dit helemaal niet nodig was. Mijn oude gewoonte om te zorgen of te denken voor de ander, wat neerkomt op de controle over iets willen houden.

Om die redenen besloot ik op zoek te gaan naar het ervaren van ruimte in mezelf, los van de hoeveelheid beschikbare ruimte in mijn woning. Een leerzaam proces.

Allereerst maakte ik gebruik van eerdere ervaringen. Dankzij meditatie, ademwerk, dans en andere disciplines die ik heb beoefend, heb ik geleerd dat je als mens veel meer bent dan je fysieke lichaam. Je bent oneindige ruimte gevuld met potentieel en energie, voorbij je uiterlijke vorm.

Ruimte is wie je bent. Daarin kun je vasthouden, loslaten of stromen, door mee te bewegen in wat zich aandient. Je innerlijke ruimte is groter dan je denkt. Dit inzicht alleen al gaf me veel ruimte!

Ten tweede veranderde ik mijn focus. Mijn energie waaiert snel uit naar de buitenwereld. De situatie in huis nodigde mij uit om meer naar binnen te keren, zonder me af te sluiten. Last but not least: mijn zwaardbeoefening Tog Chöd hielp en helpt me enorm tijdens dit proces.

Tog Chöd (letterlijke betekenis: doorsnijd en doorklief je gedachten) is bij uitstek een beoefening gericht op het vergroten van ruimte op fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel niveau. Dit doe je door je aandacht naar binnen te brengen en specifieke zwaardbewegingen naar buiten toe te maken. Het zwaard hierbij beweegt letterlijk de ruimte in.

Tog Chöd helpt om de illusie van een idee als “Ik voel me beperkt in mijn ruimte” te doorklieven. Dit voel je onmiddellijk in je lichaam! Dankzij Tog Chöd kan ik aanwezig, open, onbevangen, kalm en standvastig zijn. Dicht bij mezelf blijven en me vrij bewegen in de ruimte, waar ik ook ben.

 

 

Volg en deel dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.