Kink in de kabel

“We hebben een hele mooie zaal voor je gereserveerd vandaag”, zegt de begeleidster van de stichting waarvoor ik mijn communicatie workshop zal geven. Ze leidt me naar de ruimte en helpt me met het aansluiten van de beamer. “Heb je verder nog hulp nodig?” “Nee, dank je, ik red me wel”.
 
Terwijl ze de deur achter zich sluit, heb ik eigenlijk al spijt van mijn nee. Ik ga straks met Tog Chöd zwaarden werken en al het meubilair moet aan de kant. Er moeten posters opgehangen worden, materiaal klaargelegd, flip over op de goede plek, enz. Ik schuif snel wat stoelen in een halve kring voor de opening. Nu nog even mijn inleidende presentatie doorlezen. “Volgende keer toch even om hulp vragen,” zeg ik tegen mezelf.
 
Nog 10 minuutjes voor dat de groep komt…Ik loop naar mijn laptop en draai deze een halve slag naar me toe. Er komt een kink in de HDMI kabel en tot mijn schrik breekt het stekkertje af. Het blijft in mijn laptop steken en aan de kabel zelf hangen een paar zielige draadjes. Bye bye presentatie.
 
“Oh, shit, nee!”. Ik voel mijn stresslevel stijgen. Hoe ga ik nu mijn inleiding doen? Ik had het allemaal zo goed voorbereid, verdorie. Balen. Ik voel me plots heel HDMI: een Heel Dom Marginaal Individu. Mijn inleiding gaat over belemmerende overtuigingen. Die nemen volop ruimte in mij. “Hoe krijg je dit voor elkaar en kun je zó stom zijn? Dat gaat ‘m niet worden vandaag. Wat een ramp. Dit wordt echt niks.”
 
Er komen 10 jongeren binnen. Deze doelgroep heeft een “afstand tot de arbeidsmarkt” en volgt een jaarprogramma in talentontwikkeling, om te werken aan hun plannen voor de toekomst. Ik vertel over mijn pech met de kabel en maak er het beste van. Het eerste kwartier heb ik het gevoel dat ik sta te bazelen en klungelen. Mijn boodschap komt niet over. Ik zie fronsende wenkbrauwen en wazige blikken.
 
“Volgens mij is het tijd voor Tog Chöd”, denk ik na een tijdje. Let’s cut some Fear and Expectations, te beginnen met die van mezelf.
 
Al snel voel ik mijn kracht terug komen. Spannend is het, spannend blijft het. Ik prijs me gelukkig dat het qua ruimte in de zaal nét past. Blij dat de groep meedoet en deelt wat er innerlijk gebeurt, ook al vinden sommigen het best raar om “met een stok te staan zwaaien” en naar escapes zoeken. Naar de wc lopen, of: “Ik moet echt even bellen nu”. Nee lieverds, blijf er even met je aandacht bij, zéker nu het spannend wordt. “Dit is echt heel erg buiten mijn comfortzone”, zegt een van de meiden. “Maar daarom ben ik ook hier”, vult ze aan. Comfortzone… een ideale voedingsbodem voor negatieve overtuigingen. Tijd om eruit te stappen.



Ik daag ze uit om gehechtheid aan belemmerende overtuigingen symbolisch te doorsnijden met het zwaard. En vertel eerlijk over mijn eigen overtuigingen, vlak voordat de workshop begon. Hoe ik mezelf blokkeerde en klem zette, in de stress raakte. Hoe we dit voortdurend doen: kinken in onze eigen kabels leggen. Dat een negatieve overtuiging niet weg hoeft, maar gezien, erkend en herkend mag worden. Zodat we niet langer aan het destructieve effect ervan vast hoeven te houden. Het zwaard is verbonden met je hart, je kern. Het doorsnijdt je obstakels vanuit liefde.
 
Er vloeit ergens een traan. Ze loopt even weg met de begeleidster en keert daarna weer terug in de groep. “Wat gebeurde er met je? Ben je oké?, vraag ik. “Ja, ik ben oké. Mijn hart stroomde even over. En dat is goed!”, zegt ze. “Kan ik dit vaker doen, met het zwaard, bij jou?“ “Jazeker, dat kan”, zeg ik.
 
Meid, wat ben jij HDMI, een Heel Dapper Menselijk Individu. Je bent welkom.
 
https://www.janetkunst.nl/tog-chod-3/
https://www.janetkunst.nl/tog-chod-transformatiesessie/

 

Volg en deel dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.