Ondefinieerbaar – Tafelopstelling David

“De steen die mijn toekomst symboliseert is de enige steen die ik nog niet heb kunnen definiëren.” Op tafel ligt een aantal halfedelstenen uitgestald, dat het familiesysteem van David representeert.

Voor elk familielid en element/thema in deze tafelopstelling heeft David een steen uitgekozen en intuïtief een plek gegeven. Voor hemzelf, zijn ouders en grootouders, voor wat hem hindert in het nu en tenslotte een steen voor zijn toekomst.

Omdat er op dat moment geen levende personen als representant kunnen fungeren, kiezen we voor deze werkvorm. De setting waarin de stenen op tafel komen te liggen en verschoven worden, maakt Davids opstellingsvraag inzichtelijk.

Davids opstellingsvraag is werk gerelateerd. Hij is ZZP’er en heeft alles in huis om zijn bedrijf te laten floreren. Talent, creativiteit, sensitiviteit, mensenkennis en wijsheid. Toch loopt het nog niet echt lekker. Het blijft diffuus wat hem nu precies te doen staat.

Ondefinieerbaar, net als die ene steen waarvan hij de naam niet weet.

Tijdens de sessie vraag ik David om waar te nemen wat er gebeurt als hij naar de plek van de stenen in de tafelopstelling kijkt. Waar gaat zijn aandacht naar uit en welke innerlijke beweging komt er op gang? Zijn er fysieke sensaties, gevoelens en emoties voelbaar?

Davids aandacht wordt naar de plek van zijn overleden grootvader getrokken, die hij slechts kent uit verhalen. Hij lijkt op deze opa, zowel qua uiterlijk als in karakter. Plichtsgetrouw, betrokken, sociaal voelend en niet bang om risico’s te nemen.

Zijn opa was net als David een avontuurlijke individualist die het uitstekend met zichzelf kon vinden. Alleen had opa thuis niet zo veel te vertellen. “Oma had de broek aan. Als zij weg was, danste opa in de kamer”, zo gaat het verhaal in de familie.

Als David de steen van zijn grootvader achter die van hemzelf plaatst in de tafelopstelling, voelt hij emoties opkomen. “Het lijkt alsof de twee stenen tot één steen samensmelten”, zegt hij.

Er is liefde en kracht voelbaar, maar ook een last die hij nog niet kan duiden en zich pas later openbaart. Wat voorheen onzichtbaar bleef, beweegt nu naar de oppervlakte. Het maakt David nieuwsgierig om meer over zijn grootvader te weten te komen.

Na de tafelopstelling doet David navraag bij zijn moeder. Hij ontdekt dat zijn grootvader de laatste jaren van zijn leven doorbracht in een rolstoel. Een aantal dekens bedekte zijn opa’s koude benen. Gevangen in zijn eigen lichaam was de man niet langer in staat om vrij te kunnen bewegen.

Dit innerlijke beeld komt binnen bij David en vormt het uitgangspunt voor een 2e sessie. David heeft vaak het gevoel dat er een zware deken op hem rust, waardoor hij moeizaam in beweging komt en weinig nieuwe stappen zet binnen zijn bedrijf. Hij voegt er aan toe: “Mijn benen en voeten voelen altijd koud aan”.

Onbewust heeft David zich geïdentificeerd met het lot van zijn grootvader. Dit wordt binnen het systemisch werk een verstrikking genoemd. Dit betekent dat je iets wilt oplossen wat niet van jou is en bij het leven van de ander hoort. Je doet dit uit liefde en loyaliteit voor je familiesysteem.

De zwaarte en kou die David fysiek en mentaal waarnam, heeft hij voor een deel aangenomen om het lot van zijn opa te verzachten.  Als hij inziet dat de zwaarte gelaten mag worden op de plek waar het hoort voelt hij zich lichter, vrijer, krachtiger. Hij spreekt daarbij de volgende zin uit: “Opa, ik laat de zwaarte bij jou”.

Eén deken houdt David bij zich. Het staat symbool voor zijn aandeel in dit proces en werkt als een metafoor voor zelfliefde: Het vermogen om zichzelf warm te houden en te koesteren, evenals de liefdevolle verbinding met zijn grootvader gekoesterd en in ere gehouden mag worden.

Als we ons niet langer identificeren met het lijden van onze voorouders maar in staat zijn om hun veerkracht, energie, wijsheid en liefde te ontvangen, kan de zwaarte oplossen. Zaken vallen meer op hun plek wanneer wij zelf op de goede plek gaan staan in ons familiesysteem.

Onze ouders en grootouders komen vóór ons en wij komen na hen. Zij geven wat ze te geven hebben en hun kinderen en kleinkinderen mogen dit ontvangen. Heb je zelf kinderen gekregen, dan mag jij op jouw beurt aan hen geven wat hen toekomt en zij mogen dit van jou ontvangen.

Vanuit de juiste plek in het familiesysteem kunnen we ons eigen lot dragen. Als we mogen zijn wie we zijn komt de weg vrij om iets in de wereld te zetten op een authentieke manier. We kunnen vol energie en levenskracht het pad bewandelen dat zich voor ons openbaart.

Door het lot van hen die voor ons kwamen te aanvaarden en bij hen te laten, doen we hun bestaan recht.
Last but not least: we doen ons eigen bestaan recht.

Ben je benieuwd wat een tafelopstelling (online of live) voor jou kan betekenen? Neem vrijblijvend contact op (0620235909)

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.